Nadchodzi zima.

To będą święta inne niż zwykle. Rodzice od więcej niż dziesięciu miesięcy żyją osobno. Z początku było mi bardzo trudno pogodzić z rozstaniem najbliższych mi osób. Los nie był dla mnie przychylny. Mama wybrała o połowę młodszego od siebie kochanka. Zostawiła mnie i tatę jakbyśmy byli nikomu niepotrzebnymi rzeczami. Tata totalnie się załamał. Wszystkie dnie spędzał w pracy albo przed ekranem telewizora. Nie pamiętał nawet o nadchodzących świętach. Aczkolwiek była już połowa grudnia. Śnieg wielkim puchem zdołał okryć calutkie nasze podwórko. Liczne opady spowodowały iż ciężko było wydostać się z mieszkania do bramy wjazdowej. Tata zdawał się tego nie zauważać. Poprzez te kilka miesięcy żył jak robot, patrzył błędnymi, niewidzącymi oczami. Dobrze wiedziałam, że ma nadzieję na powrót mamy. Ja jej nie posiadałam. Już nawet nie płakałam. Jednej z nieprzespanych nocy obiecałam sobie, że będę twarda, że pomogę tacie żeby ponownie wrócił do życia. Chciałam aby o niej zapomniał. Nienawidziłam mamy z całego serca. Za to co zrobiła mojej rodzinie. Obiecałam sobie że będę żyć normalnie, postanowiłam sama przygotować święta. Ale żeby było to możliwe musiałabym pozbyć się zalegającego śniegu. Sama nie dałabym rady, dlatego wystukałam w google frazę "odśnieżanie Lublin" i umówiłam firmę odśnieżającą na kolejny tydzień. Była to połowa sukcesu, wreszcie mogłam pojechać do pobliskiego supermarketu po świąteczne produkty. Wigilia była tuż tuż dlatego cały następny dzień spędziłam w kuchni. Wieczorem obdzwoniłam znajomych ojca i rodzinę by zaprosić ich na wigilijną kolacje. Widok szczęśliwego taty był dla mnie najpiękniejszym prezentem.